Sindikat zdravstva gubi strpljenje: Pavićević najavio generalni štrajk upozorenja za 1. septembar
Posljedice odlaska ljekara su izražen nedostatak doktora u određenim gradovima i specijalnostima (na primjer Nikšić, drugi grad po veličini u Crnoj Gori, povremeno nema nijednog specijalistu iz određenih oblasti), duge liste čekanja, pritisak na hitnu medicinsku pomoć i urgentne centre, potreba za čestim transportima, medicinski neopravdano slanje pacijenata u Klinički centar Crne Gore koji radi na granici kapaciteta, ocijenio je u razgovoru za “Dan” predsjednik Sindikata zdravstva, doktor Vladimir Pavićević.
“Mora se pomenuti i odlazak medicinskih sestara i tehničara iz javnog sektora koji već postaje problem koji se ne može zaobići. Potpuno je jasno da su medicinske sestre i tehničari obrazovani i inteligentni mladi ljudi koji u drugim djelovima javnog sektora i u privatnom sektoru vrlo lako nađu zaposlenje sa boljim platama i sa mnogo manje odgovornosti”, izjavio je Pavićević.
Poručuje da trenutno posvećeni kroz nacionalnu sindikalnu centralu (Uniju slobodnih sindikata Crne Gore), potpisivanju Opšteg kolektivnog ugovora i povećanju obračunske vrijednosti koeficijenta sa 90 na 100 eura što bi zaposlenima povećalo zarade za oko 10 procenata, te u tom pravcu podržavaju predlog za organizaciju generalnog štrajka upozorenja 1. septembra ove godine.
Dodaje da Sindikat zdravstva duži niz godina predlaže dugoročna rješenja kada je u pitanju politika zarada i organizacija javnog sektora.
“U tom pravcu smo više puta tražili od Ministarstva zdravlja da formira široku radnu grupu koja bi na pravi način sagledala sve nivoe kvalifikacija i koeficijente složenosti poslova u sektoru zdravstva i napravila jedno zdravo i pošteno poglavlje o zaradama u granskom kolektivnom ugovoru. Takođe, kada je u pitanju organizacija zdravstvenog sektora dugi niz godina ukazujemo na potrebu restrukturiranja sistema i izradu ozbiljne strategije koja bi anticipirala migratorne trendove stanovništva, tehnološku tranziciju sistema (integralne informacione sisteme i nove tehnologije), uticaj razvoja saobraćajne infrastrukture na optimizaciju mreže zdravstvenih ustanova itd.”, istakao je Pavićević.
Navodi i da duži niz godina ukazuju na potrebu izgradnje novog savremenog kliničkog centra u Podgorici sa pristupačnim prilaznim drumskim saobraćajem i heliodromom za brz transport pacijenata iz drugih centara i iz saobraćajnog i drugog traumatizma, koji bi u najvećem dijelu riješio pružanje zdravstvenih usluga tercijernog nivoa i konačno na pravi način riješio problem Urgentnog centra.
Upitan za zdravstvenu politiku koja se vodi sa najvišeg nivoa, Pavićević ocjenjuje da ona nije dobra i to je tako dugi niz godina.
“Nema prave strategije, nema iskrene želje da se javni sektor organizuje na pravi način. Šta da kažete o sistemu u kojem Vlada izabere direktore najveće zdravstvene ustanove (Kliničkog centra Crne Gore), a oni nakon prestanka mandata pređu da rade u privatni sektor. Šta da kažete kada direktor Fonda zdravstva radi u privatnoj ustanovi sa kojom je u ime države potpisao ugovor o saradnji. U toj politici nema karaktera, vodi se od danas do sjutra. Preovlađuje politička trgovina i nedostatak autoriteta”, izjavio je Pavićević.
Govoreći o položaju zaposlenih u javnom zdravstvenom sektoru, Pavićević smatra da je on nezavidan iz više razloga.
“Kao prvo, zarade nisu na zadovoljavajućem nivou. Kada su u pitanju medicinske sestre i tehničari, njihova zarada sa dvadeset godina staža iznosi oko 700 eura. Zarada ljekara specijaliste sa dvadeset godina staža iznosi oko 1.600 eura. Zarade su, iako su nominalno povećane programom Evropa sad 1 i 2, zbog inflacije koja za zadnjih pet godina kumulativno iznosi oko 36 %, ostale praktično iste. Kao drugo, uslovi za rad u velikom dijelu zdravstvenog sistema nisu dobri. U pojedinim regijama postoji ogroman priliv pacijenata, a kapaciteti su ostali na nivou od prije četrdeset godina”, ukazuje Pavićević.
Kada je u pitanju kontinuirana edukacija zdravstvenih radnika, on kaže da su sredstva koja se izdvajaju vrlo ograničena, tako da najčešće moraju sami da finansiraju svoje edukacije, usavršavanje i odlazak na stručne skupove.
“U zadnje vrijeme i problem deficita kadra postaje sve izraženiji. Najugroženiji su oni zdravstveni radnici koji prirodom posla ne mogu dodatno da uvećaju zaradu po osnovu prekovremenog i dopunskog rada, kao i oni koji zbog deficita kadra i velikog broja pacijenata rade na granici izdržljivosti. Broj zdravstvenih radnika koji se nalaze u teškom položaju je prilično velik. Kreditna opterećenja, neriješena stambena pitanja, neizvjesna perspektiva problemi su koji ih svakodnevno opterećuju”, smatra Pavićević.
