Saopštenje Koprivice: 

Nije lijepo da DPS baš toliko potcjenjuje zdravorazumsku logiku običnih građana, koji jasno vide da je sva Lukšićeva nominacija samo njegovo fino upakovano napuštanje broda DPS-a.

DPS pritom od Lukšićevog čitanja referata u UN želi i da digne sebi cijenu formiranjem utiska da se tamo još niko nije povratio od tog istorijskog ekspozea, da su svi zabezeknuti mudrošću Lukšićevog nastupa uz viziju konačnog ozdravljenja i te svjetske organizacije.

A čak se i iz krugova DPS-a ranije čulo da je Lukšić, kao bivši premijer i ministar finansija, bio tako krenuo u sistematsko uništavanje crnogorske privrede, da je pitanje hoće li nas i čudo spasiti od njegovih eksperimenata i privrednog kolapsa. Pritom se u jednom trenu bio tako zanio da je počeo i da čita bukvice šefu DPS-a, i tu je krenula Lukšićeva silazna putanja. Pa sad imamo naizgled nelogičnu priču kako istovremeno napušta sve političke funkcije, i za dobrobit Crne Gore i čovječanstva preuzima fotelju šefa UN.

A sva istina je da su u Ujedinjenim nacijama nedavno, bez replika i povrede Poslovnika, ljubazno i strpljivo saslušali fantazije momka iz male, u korupciju ogrezle državice na Balkanu, o kojoj je prije svega nekoliko dana u izvještaju Stejt Departmenta, u licu državnog sekretara Džona Kerija, izrečeno toliko ružnih, a tačnih ocjena. U njima su istaknuti visoki dometi državne korupcije, koji su ostali nekažnjeni, zaključci da Vlada ne sprovodi antikorupcijske zakone, da su razvijeni politička protekcija, nepotizam i selektivno gonjenje političkih i društvenih protivnika, uz blokadu nerežimskih medija. Pomenuti su i elementi policijskog maltretiranja uhapšenih osoba, kao i kršenja prava na mirna okupljanja, pritom uz izbjegavanje procesuiranja policajaca koji su prekršili ovlašćenja prilikom mirnih građanskih okupljanja…

I sad bi UN trebalo, u znak priznanja, s oduševljenjem, da upravo iz takve Crne Gore, prigrle upravo takvog bivšeg premijera i ministra finansija, koji bi, nakon što je umalo upropastio crnogorsku privredu, sad dokusurio i Ujedinjene nacije. A da je ta velika međunarodna organizacija baš toliko izgubila kompas, teško je povjerovati.

Sve u svemu, ako je i od DPS-a, mnogo je, i providno. Ako se želio omogućiti Lukšićev što bezbolniji put u marginalizaciju, trebalo je to izvesti sa više takta i manje jeftine pompe i euforije, uz sve izvježbane montaže režimskih krugova i medija, koji na ovaj način samo peru očite čarke u vrhu DPS-a oko pokušaja preuzimanja vlasti od strane mladih lavova, koji su precijenili svoje kapacitete i stvarne moći.

I, za kraj, jedan Lukšićev biser: on žarko želi da bude izabran za generalnog sekretara UN, a na pitanje o šansi, da na čelo te organizacije dođe žena, ističe da je takva inicijativa dobro došla..! Šta je ovim htio da kaže, to samo Lukšić zna.